Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2010
Ο Χριστιανισμός
Ο Χριστιανισμός δεν έχει συνταξιούχους. Ούτε ο Χριστιανικός αγώνας απόμαχους στις κερκίδες. Έχει αγωνιστές στο στίβο.
οι φίλοι
Οι καλοί φίλοι που διαλέξαμε είναι ένα καταπραϋντικό στους πόνους από τους κακούς συγγενείς που κληρονομήσαμε.
το καλό κάλεσμα
Προτιμώ να είμαι καλεσμένος ενός φτωχού που με περιμένει στο κατώφλι του παρά ενός πλούσιου που θα στέλνει το θυρωρό του να μου ανοίξει την πύλη του μεγάρου του.
υγεία σώματος και ψυχής
Αν θέλεις το σώμα σου γερό νήστευε και περιπάτει. Αν την ψυχήν σου νήστευε και προσεύχου.
Ο Χριστός και ο Μίσα
Από το Βατοπαίδι
Το πιο κάτω περιστατικό συνέβη σ΄ένα ορφανοτροφείο στη Ρωσία, όπου περιθάλπονται μικρά παιδάκια, εγκαταλελειμένα και κακοποιημένα. Στο ορφανοτροφείο, λοιπόν, αυτό, πήγε παραμονές Χριστουγέννων ένας καθηγητής να μιλήσει στα παιδιά για τη μεγάλη αυτή γιορτή. Τα περισσότερα άπ’ αυτά άκουαν για πρώτη φορά για το Χριστό και για τη Γέννηση του. Ένα αγοράκι έξι χρονών, ο Μίσα, άκουε με ιδιαίτερη προσοχή τα λόγια του καθηγητή. Στη συνέχεια δόθηκαν στα παιδιά υλικά για να φτιάξουν τη σπηλιά, τη φάτνη και όλα τα σχετικά.
Παρακολουθώντας ο καθηγητής τα χειροτεχνήματα των παιδιών, πρόσεξε κάτι πού του έκαμε εντύπωση σε εκείνο του Μίσα. Μέσα στη φάτνη τοποθέτησε δύο μωρά.
- Ο ένας είναι ο Χριστός, του είπε ο καθηγητής. Ποιό είναι το άλλο παιδάκι στην κούνια;
Τότε ο μικρός Μίσα άρχισε να του λέγει την ιστορία της Γέννησης του Χριστού πού πριν λίγο είχε ακούσει από το στόμα του καθηγητή, προσθέτοντας, όμως, και κάτι δικό του. Όταν έφτασε στο σημείο όπου η Θεοτόκος τοποθέτησε το βρέφος στη φάτνη συνέχισε με αυτά τα λόγια: «Τότε ο μικρός Χριστός γύρισε, με κοίταξε και με ρώτησε αν είχα ένα μέρος να μείνω. Εγώ του είπα ότι δεν έχω ούτε μητέρα, ούτε πατέρα, ούτε πουθενά για να μείνω. Τότε ο Χριστός μου είπε να μείνω μαζί του.
Εγώ τότε σκέφτηκα πώς δεν είχα κανένα δώρο να του δώσω, όπως οι άλλοι. Πώς θα με κρατούσε μαζί του;
Το μόνο δώρο πού μπορούσα να του προσφέρω ήταν να τον κρατήσω ζεστό. Γι΄ αυτό τον ρώτησα:
- Αν σε κρατάω ζεστό, είναι για σένα αυτό ένα καλό δώρο; Ο Ιησούς μου απάντησε:
- Αν με κρατήσεις ζεστό, αυτό θα είναι το καλύτερο δώρο πού μου έχει δώσει κανείς ποτέ.
Έτσι μπήκα στη μικρή κούνια, κι αφού γύρισε και με κοίταξε ο Ιησούς μου είπε ότι μπορούσα να μείνω μαζί του για πάντα».
Όταν τέλειωσε την ιστορία ο μικρός Μίσα τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα πού έτρεχαν ασυγκράτητα στα μαγουλάκια του. Έσκυψε πάνω στο τραπέζι, κάλυψε το πρόσωπο με το χέρι κι έκλαιγε γοερά. Το μικρό ορφανό είχε βρει, επί τέλους, κάποιον πού δε θα τον εγκατέλειπε ποτέ, πού δε θα τον κακοποιούσε. Κάποιον πού θα του έλεγε να μείνει μαζί του για πάντα.
Το πιο κάτω περιστατικό συνέβη σ΄ένα ορφανοτροφείο στη Ρωσία, όπου περιθάλπονται μικρά παιδάκια, εγκαταλελειμένα και κακοποιημένα. Στο ορφανοτροφείο, λοιπόν, αυτό, πήγε παραμονές Χριστουγέννων ένας καθηγητής να μιλήσει στα παιδιά για τη μεγάλη αυτή γιορτή. Τα περισσότερα άπ’ αυτά άκουαν για πρώτη φορά για το Χριστό και για τη Γέννηση του. Ένα αγοράκι έξι χρονών, ο Μίσα, άκουε με ιδιαίτερη προσοχή τα λόγια του καθηγητή. Στη συνέχεια δόθηκαν στα παιδιά υλικά για να φτιάξουν τη σπηλιά, τη φάτνη και όλα τα σχετικά.
Παρακολουθώντας ο καθηγητής τα χειροτεχνήματα των παιδιών, πρόσεξε κάτι πού του έκαμε εντύπωση σε εκείνο του Μίσα. Μέσα στη φάτνη τοποθέτησε δύο μωρά.
- Ο ένας είναι ο Χριστός, του είπε ο καθηγητής. Ποιό είναι το άλλο παιδάκι στην κούνια;
Τότε ο μικρός Μίσα άρχισε να του λέγει την ιστορία της Γέννησης του Χριστού πού πριν λίγο είχε ακούσει από το στόμα του καθηγητή, προσθέτοντας, όμως, και κάτι δικό του. Όταν έφτασε στο σημείο όπου η Θεοτόκος τοποθέτησε το βρέφος στη φάτνη συνέχισε με αυτά τα λόγια: «Τότε ο μικρός Χριστός γύρισε, με κοίταξε και με ρώτησε αν είχα ένα μέρος να μείνω. Εγώ του είπα ότι δεν έχω ούτε μητέρα, ούτε πατέρα, ούτε πουθενά για να μείνω. Τότε ο Χριστός μου είπε να μείνω μαζί του.
Εγώ τότε σκέφτηκα πώς δεν είχα κανένα δώρο να του δώσω, όπως οι άλλοι. Πώς θα με κρατούσε μαζί του;
Το μόνο δώρο πού μπορούσα να του προσφέρω ήταν να τον κρατήσω ζεστό. Γι΄ αυτό τον ρώτησα:
- Αν σε κρατάω ζεστό, είναι για σένα αυτό ένα καλό δώρο; Ο Ιησούς μου απάντησε:
- Αν με κρατήσεις ζεστό, αυτό θα είναι το καλύτερο δώρο πού μου έχει δώσει κανείς ποτέ.
Έτσι μπήκα στη μικρή κούνια, κι αφού γύρισε και με κοίταξε ο Ιησούς μου είπε ότι μπορούσα να μείνω μαζί του για πάντα».
Όταν τέλειωσε την ιστορία ο μικρός Μίσα τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα πού έτρεχαν ασυγκράτητα στα μαγουλάκια του. Έσκυψε πάνω στο τραπέζι, κάλυψε το πρόσωπο με το χέρι κι έκλαιγε γοερά. Το μικρό ορφανό είχε βρει, επί τέλους, κάποιον πού δε θα τον εγκατέλειπε ποτέ, πού δε θα τον κακοποιούσε. Κάποιον πού θα του έλεγε να μείνει μαζί του για πάντα.
Είναι κακός ο Θεός;
Από το Βατοπαίδι :
Ένας πανεπιστημιακός καθηγητής σε ένα ινστιτούτο υψηλού επιπέδου προκάλεσε τους σπουδαστές του με αυτήν την ερώτηση: «Είναι ο Θεός ο δημιουργός των πάντων;». Ένας σπουδαστής απάντησε θαρραλέα: «Ναι! Ο Θεός δημιούργησε τα πάντα».
Ο καθηγητής συνέχισε: «Εάν ο Θεός δημιούργησε τα πάντα, συνεπάγεται ότι δημιούργησε και το Κακό. Δεδομένου ότι το Κακό υπάρχει και αφού οι πράξεις μας καθορίζουν ποιοι είμαστε, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Θεός είναι κακός». Ο σπουδαστής έμεινε σιωπηλός και δεν αποκρίθηκε στο υποθετικό συμπέρασμα του καθηγητή. Ο καθηγητής, αρκετά ευτυχής με τον εαυτό του, καυχήθηκε στους σπουδαστές ότι είχε αποδείξει ακόμα μια φορά ότι η χριστιανική πίστη ήταν ένας μύθος.
Ένας άλλος σπουδαστής σήκωσε το χέρι του και είπε: «Μπορώ να σας υποβάλω μία ερώτηση, κύριε καθηγητά;»…
«Φυσικά», απάντησε ο καθηγητής.
Ο σπουδαστής σηκώθηκε όρθιος και ρώτησε: «Κύριε καθηγητά, το κρύο υπάρχει;». «Τί είδους ερώτηση είναι αυτή; Φυσικά και υπάρχει. Εσύ δεν έχεις ποτέ αισθανθεί κρύο;».
Ο νεαρός σπουδαστής απάντησε: «Στην πραγματικότητα, κύριε, το κρύο δεν υπάρχει. Σύμφωνα με τους νόμους της Φυσικής, αυτό που θεωρούμε κρύο είναι στην πραγματικότητα απουσία θερμότητας. Απόλυτο μηδέν (-460 Φ) είναι η συνολική απουσία θερμότητας και καθετί γίνεται αδρανές και ανίκανο να αντιδράσει σε εκείνη τη θερμοκρασία. Το κρύο δεν υπάρχει. Έχουμε δημιουργήσει αυτήν τη λέξη για να περιγράψουμε πως αισθανόμαστε εάν δεν έχουμε καμία θερμότητα». Ο σπουδαστής συνέχισε: «Κύριε καθηγητά, το σκοτάδι υπάρχει;».
Ο καθηγητής αποκρίθηκε: «Φυσικά». Ο σπουδαστής απάντησε: «Άλλη μια φορά κάνετε λάθος, κύριε, ούτε το σκοτάδι υπάρχει. Το σκοτάδι είναι στην πραγματικότητα η απουσία φωτός. Το φως μπορούμε να το μελετήσουμε, το σκοτάδι όχι. Στην πραγματικότητα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το πρίσμα Newton για να αναλύσουμε το λευκό φως σε πολλά χρώματα και να μελετήσουμε τα διάφορα μήκη κύματος κάθε χρώματος. Δεν μπορείτε να μετρήσετε το σκοτάδι. Μια απλή ακτίνα του φωτός μπορεί να σπάσει σε έναν κόσμο του σκοταδιού και να το φωτίσει.
Πώς μπορείτε να ξέρετε πως το σκοτάδι απλώνεται σε έναν χώρο; Μετρώντας την ποσότητα του παρόντος φωτός. Έτσι δεν είναι; Το σκοτάδι είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται από το άτομο για να περιγράψει τί συμβαίνει όταν δεν υπάρχει παρουσία φωτός». Τέλος, ο νεαρός σπουδαστής ρώτησε τον καθηγητή: «Κύριε, το Κακό υπάρχει;».
Αβέβαιος ο καθηγητής, αποκρίθηκε: «Φυσικά, όπως έχω πει ήδη. Το βλέπουμε στα καθημερινά παραδείγματα της ανθρώπινης απανθρωπιάς, στο πλήθος εγκλημάτων και βίας που υπάρχει παντού στον κόσμο.
Αυτές οι εκδηλώσεις δεν είναι παρά μόνο αυτό, εκδήλωση του Κακού». Ο σπουδαστής απάντησε: «Το Κακό δεν υπάρχει, κύριε, ή τουλάχιστον, δεν υπάρχει από μόνο του. Το Κακό είναι απλώς η απουσία του Θεού.
Είναι ακριβώς όπως το σκοτάδι και το κρύο, μια λέξη που το άτομο έχει δημιουργήσει για να περιγράψει την απουσία του Θεού. Ο Θεός δεν δημιούργησε το Κακό.
Το Κακό είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει όταν το άτομο δεν έχει την αγάπη του Θεού παρούσα στην καρδιά του. Είναι όπως το κρύο που έρχεται όταν δεν υπάρχει καμία θερμότητα ή το σκοτάδι που έρχεται όταν δεν υπάρχει κανένα φως». Ο καθηγητής κάθισε στην έδρα του. Το όνομα του νεαρού σπουδαστή, Αλβέρτος Αϊνστάϊν.
Πηγή: Η απουσία του Θεού φέρνει το κακό, Τετραμηνιαίο Τεύχος Ορθοδόξου Πνευματικής Οικοδομής «Ο Όσιος Φιλόθεος της Πάρου Ο ασκητής και ιεραπόστολος (1884-1980), Τεύχος 25, αελ. 196-198, εκδόσεις Ορθόδοξη Κυψέλη, Θεσσαλονίκη, Ιανουάριος-Απρίλιος 2009
Ένας πανεπιστημιακός καθηγητής σε ένα ινστιτούτο υψηλού επιπέδου προκάλεσε τους σπουδαστές του με αυτήν την ερώτηση: «Είναι ο Θεός ο δημιουργός των πάντων;». Ένας σπουδαστής απάντησε θαρραλέα: «Ναι! Ο Θεός δημιούργησε τα πάντα».
Ο καθηγητής συνέχισε: «Εάν ο Θεός δημιούργησε τα πάντα, συνεπάγεται ότι δημιούργησε και το Κακό. Δεδομένου ότι το Κακό υπάρχει και αφού οι πράξεις μας καθορίζουν ποιοι είμαστε, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Θεός είναι κακός». Ο σπουδαστής έμεινε σιωπηλός και δεν αποκρίθηκε στο υποθετικό συμπέρασμα του καθηγητή. Ο καθηγητής, αρκετά ευτυχής με τον εαυτό του, καυχήθηκε στους σπουδαστές ότι είχε αποδείξει ακόμα μια φορά ότι η χριστιανική πίστη ήταν ένας μύθος.
Ένας άλλος σπουδαστής σήκωσε το χέρι του και είπε: «Μπορώ να σας υποβάλω μία ερώτηση, κύριε καθηγητά;»…
«Φυσικά», απάντησε ο καθηγητής.
Ο σπουδαστής σηκώθηκε όρθιος και ρώτησε: «Κύριε καθηγητά, το κρύο υπάρχει;». «Τί είδους ερώτηση είναι αυτή; Φυσικά και υπάρχει. Εσύ δεν έχεις ποτέ αισθανθεί κρύο;».
Ο νεαρός σπουδαστής απάντησε: «Στην πραγματικότητα, κύριε, το κρύο δεν υπάρχει. Σύμφωνα με τους νόμους της Φυσικής, αυτό που θεωρούμε κρύο είναι στην πραγματικότητα απουσία θερμότητας. Απόλυτο μηδέν (-460 Φ) είναι η συνολική απουσία θερμότητας και καθετί γίνεται αδρανές και ανίκανο να αντιδράσει σε εκείνη τη θερμοκρασία. Το κρύο δεν υπάρχει. Έχουμε δημιουργήσει αυτήν τη λέξη για να περιγράψουμε πως αισθανόμαστε εάν δεν έχουμε καμία θερμότητα». Ο σπουδαστής συνέχισε: «Κύριε καθηγητά, το σκοτάδι υπάρχει;».
Ο καθηγητής αποκρίθηκε: «Φυσικά». Ο σπουδαστής απάντησε: «Άλλη μια φορά κάνετε λάθος, κύριε, ούτε το σκοτάδι υπάρχει. Το σκοτάδι είναι στην πραγματικότητα η απουσία φωτός. Το φως μπορούμε να το μελετήσουμε, το σκοτάδι όχι. Στην πραγματικότητα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το πρίσμα Newton για να αναλύσουμε το λευκό φως σε πολλά χρώματα και να μελετήσουμε τα διάφορα μήκη κύματος κάθε χρώματος. Δεν μπορείτε να μετρήσετε το σκοτάδι. Μια απλή ακτίνα του φωτός μπορεί να σπάσει σε έναν κόσμο του σκοταδιού και να το φωτίσει.
Πώς μπορείτε να ξέρετε πως το σκοτάδι απλώνεται σε έναν χώρο; Μετρώντας την ποσότητα του παρόντος φωτός. Έτσι δεν είναι; Το σκοτάδι είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται από το άτομο για να περιγράψει τί συμβαίνει όταν δεν υπάρχει παρουσία φωτός». Τέλος, ο νεαρός σπουδαστής ρώτησε τον καθηγητή: «Κύριε, το Κακό υπάρχει;».
Αβέβαιος ο καθηγητής, αποκρίθηκε: «Φυσικά, όπως έχω πει ήδη. Το βλέπουμε στα καθημερινά παραδείγματα της ανθρώπινης απανθρωπιάς, στο πλήθος εγκλημάτων και βίας που υπάρχει παντού στον κόσμο.
Αυτές οι εκδηλώσεις δεν είναι παρά μόνο αυτό, εκδήλωση του Κακού». Ο σπουδαστής απάντησε: «Το Κακό δεν υπάρχει, κύριε, ή τουλάχιστον, δεν υπάρχει από μόνο του. Το Κακό είναι απλώς η απουσία του Θεού.
Είναι ακριβώς όπως το σκοτάδι και το κρύο, μια λέξη που το άτομο έχει δημιουργήσει για να περιγράψει την απουσία του Θεού. Ο Θεός δεν δημιούργησε το Κακό.
Το Κακό είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει όταν το άτομο δεν έχει την αγάπη του Θεού παρούσα στην καρδιά του. Είναι όπως το κρύο που έρχεται όταν δεν υπάρχει καμία θερμότητα ή το σκοτάδι που έρχεται όταν δεν υπάρχει κανένα φως». Ο καθηγητής κάθισε στην έδρα του. Το όνομα του νεαρού σπουδαστή, Αλβέρτος Αϊνστάϊν.
Πηγή: Η απουσία του Θεού φέρνει το κακό, Τετραμηνιαίο Τεύχος Ορθοδόξου Πνευματικής Οικοδομής «Ο Όσιος Φιλόθεος της Πάρου Ο ασκητής και ιεραπόστολος (1884-1980), Τεύχος 25, αελ. 196-198, εκδόσεις Ορθόδοξη Κυψέλη, Θεσσαλονίκη, Ιανουάριος-Απρίλιος 2009
Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2010
Ο Μαρξισμός και το Θείο
«δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων αυτή που καθορίζει το είναι τους, αλλά, αντιθέτως, είναι το κοινωνικό τους είναι που καθορίζει τη συνείδησή τους»
Πάντα όμως θα υπάρχει: « ένα χάσμα μεταξύ [της δομής και των μηχανισμών της κοινωνίας] και των παραμορφωμένων αντανακλάσεών τους στα μυαλά των ανθρώπων»
Κάρλ Μάρξ
Η σχέση του ανθρώπου με το Θείο ( πχ Μοναχισμός ) κατά Μάρξ δεν εξηγείται παρά μόνο με την αποδοχή της άποψης ότι :
«είναι παραμορφωμένη αντανάκλαση των κοινωνικών δομών στα μυαλά των ανθρώπων»
Ως παράνοια αντιμετωπίστηκε και από τους Σοβιετικούς και γέμιζαν τη Σιβηρία. Το αποτέλεσμα όμως ήταν η κυριαρχία των «παραφρόνων»
Πάντα όμως θα υπάρχει: « ένα χάσμα μεταξύ [της δομής και των μηχανισμών της κοινωνίας] και των παραμορφωμένων αντανακλάσεών τους στα μυαλά των ανθρώπων»
Κάρλ Μάρξ
Η σχέση του ανθρώπου με το Θείο ( πχ Μοναχισμός ) κατά Μάρξ δεν εξηγείται παρά μόνο με την αποδοχή της άποψης ότι :
«είναι παραμορφωμένη αντανάκλαση των κοινωνικών δομών στα μυαλά των ανθρώπων»
Ως παράνοια αντιμετωπίστηκε και από τους Σοβιετικούς και γέμιζαν τη Σιβηρία. Το αποτέλεσμα όμως ήταν η κυριαρχία των «παραφρόνων»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)