Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010
Κοινόν ταμείον – (πράξεις Αποστόλων 4.32)
«Όλοι όσοι είχαν πιστέψει ήσαν ομόφρονες και ομόψυχοι και κανείς δεν έλεγε ότι κάτι από τα υπάρχοντά του είναι δικό του, αλλά ήσαν εις αυτούς όλα κοινά. Και με μεγάλην δύναμιν έδιναν μαρτυρίαν οι απόστολοι δια την ανάστασιν του Κυρίου Ιησού, και χάρις μεγάλη ήτο επάνω εις όλους. Ούτε υπήρχε κανένας πτωχός μεταξύ τους, διότι όσοι ήσαν ιδιοκτήται αγρών ή οικιών, τους επωλούσαν και έφερναν το αντίτιμον των πωλουμένων και το κατέθεταν εμπρός στα πόδια των αποστόλων. Εγίνετο δε η διανομή εις τον καθένα σύμφωνα με την ανάγκην που είχε. Ο Ιωσής ο οποίος επωνομάσθη από τους αποστόλους Βαρνάβας, που εν μεταφράσει σημαίνει υιός παρηγορίας, Λευίτης, Κύπριος την καταγωγήν, επώλησε ένα χωράφι που είχε και έφερε το χρήμα και το έβαλε εμπρός στα πόδια των αποστόλων»
Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2010
Η Γερόντισσα Γαβριηλία ΔΙΔΑΣΚΕΙ
Από το Βατοπαίδι
«Όποιος ζει στο Παρελθόν, είναι σαν τον πεθαμένο.
Όποιος ζει στο Μέλλον με την φαντασία του, είναι αφελής, γιατί το Μέλλον είναι μόνον του Θεού. Η Χαρά του Χριστού βρίσκεται μόνο στο Παρόν. Στο Αιώνιο Παρόν του Θεού»
Η Αγάπη δεν διδάσκεται. Δίδεται άνωθεν όταν την ζητήσουμε με επίγνωση του Εγωϊσμού μας που θέλουμε να συντρίψουμε.
Ποτέ να μην λές «γιατί περνώ αυτό»;
Ή όταν βλέπεις τόν άλλο με τη γάγγραινα, τον καρκίνο ή την τύφλωση, να μην λές «γιατί το περνά αυτό»;
Αλλά να παρακαλείς τον Θεό να σου χαρίσει το όραμα της άλλης όχθης…
Τότε θα βλέπεις όπως οι Άγγελοι τα γινόμενα εδώ όπως πραγματικά είναι: ΟΛΑ στο σχέδιο τού Θεού. ΟΛΑ.
Ο πνευματικά προχωρημένος άνθρωπος είναι αυτός που έφτασε να μην έχει «υπόσταση» και που έχει κατανοήσει βαθύτατα ότι ό,τι του συμβαίνει είναι είτε Θέλημα του Θεού, είτε Παραχώρηση του Θεού.
Η ζωή της Εκκλησίας βρίσκεται πέρα από κάθε ηθική πειθαρχία ή θρησκευτικά καθήκοντα. Είναι υπέρβαση της Ηθικότητας στην Πνευματικότητα.
Όποιος ζει στο Παρελθόν, είναι σαν τον πεθαμένο.
Όποιος ζει στο Μέλλον με την φαντασία του, είναι αφελής, γιατί το Μέλλον είναι μόνον του Θεού. Η Χαρά του Χριστού βρίσκεται μόνο στο Παρόν. Στο Αιώνιο Παρόν του Θεού.
Δεν πρέπει να παραδοθούμε στο Θέλημά Του.
Αυτό το κάνουν οι στρατιώτες. Εμείς τα Παιδιά Του, πρέπει να Του το προσφέρωμε το θέλημά μας μαζύ με όλον τον εαυτό μας.
Στο χάλι του. και να Του πούμε: «Σου προσφέρω όλα μου τα στραβά και τα ατελή. Κάνε τα ίσια».
Δίνοντας χαρά στους άλλους, εσύ την νοιώθεις πρώτα.
Για να φτάσεις στο δεν υπάρχω, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς κι έτσι ταυτίζεσαι απόλυτα με τόν Άλλο, τον εκάστοτε Άλλο, και τότε στο τέλος της ημέρας αναρωτιέσαι:
Θέλω τίποτε; Όχι.
Επιθυμώ τίποτε;
Όχι. Μου λείπει τίποτε;
Όχι… Αυτό είναι!.
Γερόντισσα Γαβριηλία
«Όποιος ζει στο Παρελθόν, είναι σαν τον πεθαμένο.
Όποιος ζει στο Μέλλον με την φαντασία του, είναι αφελής, γιατί το Μέλλον είναι μόνον του Θεού. Η Χαρά του Χριστού βρίσκεται μόνο στο Παρόν. Στο Αιώνιο Παρόν του Θεού»
Η Αγάπη δεν διδάσκεται. Δίδεται άνωθεν όταν την ζητήσουμε με επίγνωση του Εγωϊσμού μας που θέλουμε να συντρίψουμε.
Ποτέ να μην λές «γιατί περνώ αυτό»;
Ή όταν βλέπεις τόν άλλο με τη γάγγραινα, τον καρκίνο ή την τύφλωση, να μην λές «γιατί το περνά αυτό»;
Αλλά να παρακαλείς τον Θεό να σου χαρίσει το όραμα της άλλης όχθης…
Τότε θα βλέπεις όπως οι Άγγελοι τα γινόμενα εδώ όπως πραγματικά είναι: ΟΛΑ στο σχέδιο τού Θεού. ΟΛΑ.
Ο πνευματικά προχωρημένος άνθρωπος είναι αυτός που έφτασε να μην έχει «υπόσταση» και που έχει κατανοήσει βαθύτατα ότι ό,τι του συμβαίνει είναι είτε Θέλημα του Θεού, είτε Παραχώρηση του Θεού.
Η ζωή της Εκκλησίας βρίσκεται πέρα από κάθε ηθική πειθαρχία ή θρησκευτικά καθήκοντα. Είναι υπέρβαση της Ηθικότητας στην Πνευματικότητα.
Όποιος ζει στο Παρελθόν, είναι σαν τον πεθαμένο.
Όποιος ζει στο Μέλλον με την φαντασία του, είναι αφελής, γιατί το Μέλλον είναι μόνον του Θεού. Η Χαρά του Χριστού βρίσκεται μόνο στο Παρόν. Στο Αιώνιο Παρόν του Θεού.
Δεν πρέπει να παραδοθούμε στο Θέλημά Του.
Αυτό το κάνουν οι στρατιώτες. Εμείς τα Παιδιά Του, πρέπει να Του το προσφέρωμε το θέλημά μας μαζύ με όλον τον εαυτό μας.
Στο χάλι του. και να Του πούμε: «Σου προσφέρω όλα μου τα στραβά και τα ατελή. Κάνε τα ίσια».
Δίνοντας χαρά στους άλλους, εσύ την νοιώθεις πρώτα.
Για να φτάσεις στο δεν υπάρχω, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς κι έτσι ταυτίζεσαι απόλυτα με τόν Άλλο, τον εκάστοτε Άλλο, και τότε στο τέλος της ημέρας αναρωτιέσαι:
Θέλω τίποτε; Όχι.
Επιθυμώ τίποτε;
Όχι. Μου λείπει τίποτε;
Όχι… Αυτό είναι!.
Γερόντισσα Γαβριηλία
Σάββατο 9 Οκτωβρίου 2010
Ο ξεναγός άγγελος
Από το «Αηδόνι»
Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.
Περπατούσαμε δίπλα δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη αγγέλους.
Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε:
«Αυτό είναι το τμήμα παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό, με την μορφή προσευχής».
Κοίταξα γύρω στον χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσους πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μετά προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στο δεύτερο σταθμό. Ο άγγελός μου είπε:
«Αυτό είναι το τμήμα συσκευασίας και παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις ζήτησαν».
Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στην γη. Τέλος, στην άκρη ενός μακρινού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.
«Αυτό είναι το τμήμα ευχαριστιών», μου είπε σιγανά ο άγγελος μου. Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.
«Πως γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.
«Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια».
«Πως μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε;» ρώτησα πάλι.
«Πολύ απλά» απάντησε. «Χρειάζεται μόνο να πεις ευχαριστώ Θεέ μου!»
«Και γιατί ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε;»
«Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.
Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ' ένα πιατάκι είσαι το 8% των ανθρώπων που ευημερούν.
Αν ξύπνησες το πρωί με περισσότερη υγεία από ότι αρρώστια, είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως αυτή τη μέρα.
Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς της φυλακής, της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.
Αν μπορείς να προσευχηθείς σε ένα ναό χωρίς τον φόβο της επίθεσης, της σύλληψης ή της εκτέλεσης, θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.
Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι, είσαι σπάνιος.
Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς, δεν είσαι ο κανόνας, είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.
Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία, γιατί σου το έδωσε κάποιος που σ' αγαπάει και γιατί είσαι πιο τυχερός από δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους, που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν.
«Κατάλαβα. Και τώρα τι να κάνω; Πως μπορώ ν' αρχίσω;»
«Να πεις καλημέρα», μου χαμογέλασε ο άγγελος, «να μετρήσεις τις ευλογίες σου και να περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους, για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι.
Και να μην ξεχάσεις να στείλεις το ευχαριστήριό σου».
Περ. «Τόλμη», Αρχιμ. Δανιήλ Σάπικα, Ιατρού.
http://misha.pblogs.gr
Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.
Περπατούσαμε δίπλα δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη αγγέλους.
Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε:
«Αυτό είναι το τμήμα παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό, με την μορφή προσευχής».
Κοίταξα γύρω στον χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσους πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μετά προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στο δεύτερο σταθμό. Ο άγγελός μου είπε:
«Αυτό είναι το τμήμα συσκευασίας και παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις ζήτησαν».
Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στην γη. Τέλος, στην άκρη ενός μακρινού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.
«Αυτό είναι το τμήμα ευχαριστιών», μου είπε σιγανά ο άγγελος μου. Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.
«Πως γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.
«Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια».
«Πως μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε;» ρώτησα πάλι.
«Πολύ απλά» απάντησε. «Χρειάζεται μόνο να πεις ευχαριστώ Θεέ μου!»
«Και γιατί ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε;»
«Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.
Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ' ένα πιατάκι είσαι το 8% των ανθρώπων που ευημερούν.
Αν ξύπνησες το πρωί με περισσότερη υγεία από ότι αρρώστια, είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως αυτή τη μέρα.
Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς της φυλακής, της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.
Αν μπορείς να προσευχηθείς σε ένα ναό χωρίς τον φόβο της επίθεσης, της σύλληψης ή της εκτέλεσης, θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.
Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι, είσαι σπάνιος.
Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς, δεν είσαι ο κανόνας, είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.
Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία, γιατί σου το έδωσε κάποιος που σ' αγαπάει και γιατί είσαι πιο τυχερός από δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους, που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν.
«Κατάλαβα. Και τώρα τι να κάνω; Πως μπορώ ν' αρχίσω;»
«Να πεις καλημέρα», μου χαμογέλασε ο άγγελος, «να μετρήσεις τις ευλογίες σου και να περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους, για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι.
Και να μην ξεχάσεις να στείλεις το ευχαριστήριό σου».
Περ. «Τόλμη», Αρχιμ. Δανιήλ Σάπικα, Ιατρού.
http://misha.pblogs.gr
Η ευλογία της δοκιμασίας
Από το Βατοπαίδι του (Γέροντος Εφραίμ της Αμερικής) με τίτλο :
«Πίσω από την δοκιμασία κρύβεται η ευλογία του Θεού »
Οι πάντες σχεδόν την μεταστροφή τους οφείλουν σε κάποια δοκιμασία
Η θλίψης είναι κακό πράγμα. Αλλά πίσω απ’ αυτό, πίσω από τον πόνο, πίσω από την θλίψη, πίσω από την δοκιμασία, κρύβεται η ευλογία του Θεού, κρύβεται η αναγέννησης, η ανάπλασις του ανθρώπου, της οικογενείας. Οι πάντες σχεδόν την μεταστροφή τους την οφείλουν σε κάποια δοκιμασία. Νομίζουν ότι πηγαίνουν όλα ωραία∙ τους παίρνει ο Θεός το παιδί∙ κλάμματα κακό, κ.λ.π. Έρχεται και επισκιάζει έπειτα η χάρις του θεού και ειρηνεύουν οι άνθρωποι∙ και πλησιάζουν την εκκλησία, πλησιάζουν την εξομολόγηση, πλησιάζουν τον ιερέα. Χάριν του παιδιού πάνε στην εκκλησία ο πόνος τους κάνει ν’ αναζητήσουν, να προσευχηθούν υπέρ αναπαύσεως, να κάνουν τις λειτουργίες.
Ο πόνος απαλύνει την καρδιά και την κάνει δεκτική των λόγων του θεού, ενώ πρώτα ήταν σκληρή, δε δεχόταν. π.χ, ένας άνθρωπος στο σφρίγος της νεότητος∙ εγώ είμαι σκέφτεται και κανένας άλλος δεν είναι. Να πτυχία, να και οι δόξες, να κι η υγεία, να κι οι ομορφιές, να κι όλα. Όταν όμως τον ξαπλώσει στο κρεβάτι μία ασθένεια τότε αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά. Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Μπορεί να πεθάνω. Τι το όφελος όλα αυτά, κι αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά. Έρχεται φερ’ ειπείν ένας άνθρωπος, τον πλησιάζει, διάβασε και αυτό το βιβλίο να δεις τι λέει. Ακούει και ένα λόγο του Θεού και τότε τον ακούει τον λόγου του Θεού. Κι άμα του δώσεις και βιβλίο, ο πόνος ήδη του έχει κάνει την καρδιά του, έτσι κατάλληλη κι ανοίγει και το βιβλίο και το Ευαγγέλιο και το διαβάζει και από εκεί αρχίζει η ανάπλασις του ανθρώπου. Και όταν γίνει καλά, αμέσως πλέον σηκώνεται και ζει προσεκτικά τη ζωή του και δεν ζει όπως πρώτα με την υπηρηφάνεια και τη φαντασία που είχε.
Η ασθένεια και η θλίψη είναι το κατ’ εξοχήν φάρμακο της πρόνοιας του Θεού για να τον φέρει τον άνθρωπο κοντά Του και να αυξήσει την αρετή τουΗ ασθένεια και η θλίψη είναι το κατ’ εξοχήν φάρμακο της πρόνοιας του Θεού να φέρει τον άνθρωπο κοντά Του και να αυξήσει την αρετή του. Ο Ιώβ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος πάνω στη γη, αλλά ο Θεός ήθελε να τον κάνει ακόμα καλύτερο. Και από τότε που δοκιμάστηκε, από τότε και δοξάστηκε. Ήταν καλός άνθρωπος και ευσεβής κ.λ.π. αλλά χωρίς δοκιμασία δεν ήταν ονομαστός ο Ιώβ. Αφ’ ης στιγμής όμως δοκιμάστηκε και πολέμησε και αγωνίστηκε και στεφανώθηκε και πλούτισε, από κει και ύστερα άρχισε η δόξα του, και απλώθηκε μέχρι σήμερα. Το παράδειγμα του, είναι φωτεινότατο και ενισχύει κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται. Αν αυτός δοκιμάστηκε που ήταν ένας άγιος, πολύ περισσότερο εμείς που είμαστε αμαρτωλοί. Και το αποτέλεσμα ήταν να τον κάμει άγιον και να του δώσει πάλι χρόνια ζωής και να τον ευλογήσει διπλά και τριπλά απ’ ότι έχασε, και έτσι να γίνει ένα φωτεινό παράδειγμα ανά τους αιώνες για κάθε πονεμένο άνθρωπο∙ να προσαρμόζεται και ν’ ακουμπάει σ’ αυτό το παράδειγμα και να ξεκουράζεται και αυτός και να λέει: Ως έδοξε τω Κυρίω, ούτω και εγένετο. Είη το όνομα του Κυρίου ευλογημένο. Σκύβει το κεφάλι και λέει: ο Θεός έδωσε, ο Θεός πήρε. Και το παιδί ακόμα να μου πάρει, ο θεός δεν μου το δώσε; Το πήρε. Που είναι το παιδί μου; Στον ουρανό; Εκεί τι γίνεται; Αναπαύεται εκεί…
Σε κάθε δοκιμασία πίσω κρύβεται το θέλημα του Θεού και η ωφέλεια την οποία φυσικά ίσως εκείνο τον καιρό να μην μπορεί να την δει, αλλά με τον χρόνο θα την γνωρίζει την ωφέλεια. Έχουμε τέτοια παραδείγματα πάρα πολλά.
Όπως και με τους Αγίους Ανδρόνικο και Αθανασία. Αυτοί ήταν αντρόγυνο∙ και ήταν χρυσοχόος ο Ανδρόνικος με πολύ πλούτο κ.λ.π. Το ένα μέρος του κέρδους έτρεφε την οικογένειά του. Το ένας μέρος του κέρδους το έδινε στους φτωχούς και το ένα μέρος του άλλου κέρδους το ένα τρίτο το έδινε άτοκα στους ανθρώπους που δεν είχανε χρήματα. Είχαν δύο χαριτωμένα κοριτσάκια. Και μια μέρα από μία αρρώστια πέθαναν και τα δύο. Πηγαίνουν και τα θάβουν και οι δύο. Η Αθανασία η καημένη πάνω στον τάφο έκλαιγε έκλαιγε, έκλαιγε. Ε ο Ανδρόνικος έκλαιγε και αυτός. Είδε και απόειδε, τράβηξε για το σπίτι. Έμεινε η καημένη η Αθανασία και έκλαιγε πάνω στον τάφο: «Τα παιδιά μου» και «τα παιδιά μου», και κόντευε να βασιλέψει ο ήλιος και να κλείσει το νεκροταφείο. Για μια στιγμή επάνω στη θλίψη της και στη στεναχώρια της, βλέπει και έρχεται ένα μοναχός και της λέει:
«Κυρά μου γιατί κλαις;»
«Πως να μην κλαίω πάτερ;» (Αυτή νόμιζε πως ήταν ο παπάς του νεκροταφείου). «Έθαψα τα παιδιά μου, τους δυο αγγέλους μου, τους έβαλα μέσα στον τάφο και έμεινα εγώ και ο άντρας μου εντελώς μόνοι. Δεν έχουμε δροσιά καθόλου».
Της λέει: «Τα παιδιά σου είναι στον παράδεισο με τους αγγέλους. Είναι στην ευτυχία και στη χαρά του Θεού και συ κλαις παιδί μου; Κρίμα είσαι και χριστιανή».
«Ώστε ζουν τα παιδιά μου; Είναι άγγελοι;»
«Βεβαίως είναι άγγελοι τα παιδιά σου».
Ήτανε ο Άγιος της εκκλησίας εκεί. Τελικά έγιναν μοναχοί ο Ανδρόνικος και η Αθανασία και αγίασαν….
Γέροντος Εφραίμ (Προηγουμένου Ι. Μονής Φιλοθέου), Δοκιμασμένες πνευματικές νουθεσίες προς απόκτηση της ψυχικής υγείας και της σωτηρίας μας, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη
«Πίσω από την δοκιμασία κρύβεται η ευλογία του Θεού »
Οι πάντες σχεδόν την μεταστροφή τους οφείλουν σε κάποια δοκιμασία
Η θλίψης είναι κακό πράγμα. Αλλά πίσω απ’ αυτό, πίσω από τον πόνο, πίσω από την θλίψη, πίσω από την δοκιμασία, κρύβεται η ευλογία του Θεού, κρύβεται η αναγέννησης, η ανάπλασις του ανθρώπου, της οικογενείας. Οι πάντες σχεδόν την μεταστροφή τους την οφείλουν σε κάποια δοκιμασία. Νομίζουν ότι πηγαίνουν όλα ωραία∙ τους παίρνει ο Θεός το παιδί∙ κλάμματα κακό, κ.λ.π. Έρχεται και επισκιάζει έπειτα η χάρις του θεού και ειρηνεύουν οι άνθρωποι∙ και πλησιάζουν την εκκλησία, πλησιάζουν την εξομολόγηση, πλησιάζουν τον ιερέα. Χάριν του παιδιού πάνε στην εκκλησία ο πόνος τους κάνει ν’ αναζητήσουν, να προσευχηθούν υπέρ αναπαύσεως, να κάνουν τις λειτουργίες.
Ο πόνος απαλύνει την καρδιά και την κάνει δεκτική των λόγων του θεού, ενώ πρώτα ήταν σκληρή, δε δεχόταν. π.χ, ένας άνθρωπος στο σφρίγος της νεότητος∙ εγώ είμαι σκέφτεται και κανένας άλλος δεν είναι. Να πτυχία, να και οι δόξες, να κι η υγεία, να κι οι ομορφιές, να κι όλα. Όταν όμως τον ξαπλώσει στο κρεβάτι μία ασθένεια τότε αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά. Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Μπορεί να πεθάνω. Τι το όφελος όλα αυτά, κι αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά. Έρχεται φερ’ ειπείν ένας άνθρωπος, τον πλησιάζει, διάβασε και αυτό το βιβλίο να δεις τι λέει. Ακούει και ένα λόγο του Θεού και τότε τον ακούει τον λόγου του Θεού. Κι άμα του δώσεις και βιβλίο, ο πόνος ήδη του έχει κάνει την καρδιά του, έτσι κατάλληλη κι ανοίγει και το βιβλίο και το Ευαγγέλιο και το διαβάζει και από εκεί αρχίζει η ανάπλασις του ανθρώπου. Και όταν γίνει καλά, αμέσως πλέον σηκώνεται και ζει προσεκτικά τη ζωή του και δεν ζει όπως πρώτα με την υπηρηφάνεια και τη φαντασία που είχε.
Η ασθένεια και η θλίψη είναι το κατ’ εξοχήν φάρμακο της πρόνοιας του Θεού για να τον φέρει τον άνθρωπο κοντά Του και να αυξήσει την αρετή τουΗ ασθένεια και η θλίψη είναι το κατ’ εξοχήν φάρμακο της πρόνοιας του Θεού να φέρει τον άνθρωπο κοντά Του και να αυξήσει την αρετή του. Ο Ιώβ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος πάνω στη γη, αλλά ο Θεός ήθελε να τον κάνει ακόμα καλύτερο. Και από τότε που δοκιμάστηκε, από τότε και δοξάστηκε. Ήταν καλός άνθρωπος και ευσεβής κ.λ.π. αλλά χωρίς δοκιμασία δεν ήταν ονομαστός ο Ιώβ. Αφ’ ης στιγμής όμως δοκιμάστηκε και πολέμησε και αγωνίστηκε και στεφανώθηκε και πλούτισε, από κει και ύστερα άρχισε η δόξα του, και απλώθηκε μέχρι σήμερα. Το παράδειγμα του, είναι φωτεινότατο και ενισχύει κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται. Αν αυτός δοκιμάστηκε που ήταν ένας άγιος, πολύ περισσότερο εμείς που είμαστε αμαρτωλοί. Και το αποτέλεσμα ήταν να τον κάμει άγιον και να του δώσει πάλι χρόνια ζωής και να τον ευλογήσει διπλά και τριπλά απ’ ότι έχασε, και έτσι να γίνει ένα φωτεινό παράδειγμα ανά τους αιώνες για κάθε πονεμένο άνθρωπο∙ να προσαρμόζεται και ν’ ακουμπάει σ’ αυτό το παράδειγμα και να ξεκουράζεται και αυτός και να λέει: Ως έδοξε τω Κυρίω, ούτω και εγένετο. Είη το όνομα του Κυρίου ευλογημένο. Σκύβει το κεφάλι και λέει: ο Θεός έδωσε, ο Θεός πήρε. Και το παιδί ακόμα να μου πάρει, ο θεός δεν μου το δώσε; Το πήρε. Που είναι το παιδί μου; Στον ουρανό; Εκεί τι γίνεται; Αναπαύεται εκεί…
Σε κάθε δοκιμασία πίσω κρύβεται το θέλημα του Θεού και η ωφέλεια την οποία φυσικά ίσως εκείνο τον καιρό να μην μπορεί να την δει, αλλά με τον χρόνο θα την γνωρίζει την ωφέλεια. Έχουμε τέτοια παραδείγματα πάρα πολλά.
Όπως και με τους Αγίους Ανδρόνικο και Αθανασία. Αυτοί ήταν αντρόγυνο∙ και ήταν χρυσοχόος ο Ανδρόνικος με πολύ πλούτο κ.λ.π. Το ένα μέρος του κέρδους έτρεφε την οικογένειά του. Το ένας μέρος του κέρδους το έδινε στους φτωχούς και το ένα μέρος του άλλου κέρδους το ένα τρίτο το έδινε άτοκα στους ανθρώπους που δεν είχανε χρήματα. Είχαν δύο χαριτωμένα κοριτσάκια. Και μια μέρα από μία αρρώστια πέθαναν και τα δύο. Πηγαίνουν και τα θάβουν και οι δύο. Η Αθανασία η καημένη πάνω στον τάφο έκλαιγε έκλαιγε, έκλαιγε. Ε ο Ανδρόνικος έκλαιγε και αυτός. Είδε και απόειδε, τράβηξε για το σπίτι. Έμεινε η καημένη η Αθανασία και έκλαιγε πάνω στον τάφο: «Τα παιδιά μου» και «τα παιδιά μου», και κόντευε να βασιλέψει ο ήλιος και να κλείσει το νεκροταφείο. Για μια στιγμή επάνω στη θλίψη της και στη στεναχώρια της, βλέπει και έρχεται ένα μοναχός και της λέει:
«Κυρά μου γιατί κλαις;»
«Πως να μην κλαίω πάτερ;» (Αυτή νόμιζε πως ήταν ο παπάς του νεκροταφείου). «Έθαψα τα παιδιά μου, τους δυο αγγέλους μου, τους έβαλα μέσα στον τάφο και έμεινα εγώ και ο άντρας μου εντελώς μόνοι. Δεν έχουμε δροσιά καθόλου».
Της λέει: «Τα παιδιά σου είναι στον παράδεισο με τους αγγέλους. Είναι στην ευτυχία και στη χαρά του Θεού και συ κλαις παιδί μου; Κρίμα είσαι και χριστιανή».
«Ώστε ζουν τα παιδιά μου; Είναι άγγελοι;»
«Βεβαίως είναι άγγελοι τα παιδιά σου».
Ήτανε ο Άγιος της εκκλησίας εκεί. Τελικά έγιναν μοναχοί ο Ανδρόνικος και η Αθανασία και αγίασαν….
Γέροντος Εφραίμ (Προηγουμένου Ι. Μονής Φιλοθέου), Δοκιμασμένες πνευματικές νουθεσίες προς απόκτηση της ψυχικής υγείας και της σωτηρίας μας, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη
Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010
Όταν γίνω σαν το μολύβι
Από το Αγιορείτικο ΒήμαΑν ταυτίσω τον εαυτό μου με τα χαρακτηριστικά ενός μολυβιού θα καταλάβω ότι :
1) Είμαι ικανός να κάνω μεγάλα πράγματα, αλλά ποτέ δεν θα πρέπει να ξεχνώ ότι υπάρχει ένα χέρι που καθοδηγεί τα βήματά μου. Ονομάζω αυτό το χέρι Θεό, και Εκείνος πάντα με καθοδηγεί σύμφωνα με το θέλημά Του...
2) Κατά διαστήματα, πρέπει να σταματάω να γράφω για να χρησιμοποιήσω την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λιγάκι, αλλά στο τέλος γίνεται πιο μυτερό. Έτσι και εγώ, θα πρέπει να μάθω να αντέχω κάποιους πόνους και θλίψεις, γιατί θα με βελτιώνουν σαν άνθρωπο...
3) Το μολύβι μου επιτρέπει να χρησιμοποιήσω γόμα για να διορθώσω τα λάθη μου. Αυτό σημαίνει ότι το να διορθώνω κάτι που έκανα δεν είναι απαραίτητα κακό, βοηθάει στο να με κρατάει στο δρόμο της δικαιοσύνης...
4) Αυτό που έχει πραγματική αξία σε ένα μολύβι δεν είναι το ξύλινο περίβλημά του αλλά η ποιότητα του γραφίτη που κρύβει μέσα του. Έτσι, πάντα να δίνω αξία σε αυτό που συμβαίνει και έχω μέσα μου...
5) Το μολύβι πάντα αφήνει ένα σημάδι. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να ξέρω πως ότι και να κάνω σε αυτή τη ζωή θα αφήνει ένα σημάδι, κι' αυτό πρέπει να μην το ξεχνώ σε κάθε μου πράξη...
1) Είμαι ικανός να κάνω μεγάλα πράγματα, αλλά ποτέ δεν θα πρέπει να ξεχνώ ότι υπάρχει ένα χέρι που καθοδηγεί τα βήματά μου. Ονομάζω αυτό το χέρι Θεό, και Εκείνος πάντα με καθοδηγεί σύμφωνα με το θέλημά Του...
2) Κατά διαστήματα, πρέπει να σταματάω να γράφω για να χρησιμοποιήσω την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λιγάκι, αλλά στο τέλος γίνεται πιο μυτερό. Έτσι και εγώ, θα πρέπει να μάθω να αντέχω κάποιους πόνους και θλίψεις, γιατί θα με βελτιώνουν σαν άνθρωπο...
3) Το μολύβι μου επιτρέπει να χρησιμοποιήσω γόμα για να διορθώσω τα λάθη μου. Αυτό σημαίνει ότι το να διορθώνω κάτι που έκανα δεν είναι απαραίτητα κακό, βοηθάει στο να με κρατάει στο δρόμο της δικαιοσύνης...
4) Αυτό που έχει πραγματική αξία σε ένα μολύβι δεν είναι το ξύλινο περίβλημά του αλλά η ποιότητα του γραφίτη που κρύβει μέσα του. Έτσι, πάντα να δίνω αξία σε αυτό που συμβαίνει και έχω μέσα μου...
5) Το μολύβι πάντα αφήνει ένα σημάδι. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να ξέρω πως ότι και να κάνω σε αυτή τη ζωή θα αφήνει ένα σημάδι, κι' αυτό πρέπει να μην το ξεχνώ σε κάθε μου πράξη...
Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 2010
Το φαρμακείο της ψυχής
Από το Βατοπαίδι
*Ζήση σε ευχαριστώ
(Αληθινό συμβάν )
Ήταν πολύ περήφανος για τον μοναχογιό του ο κ. Μιχάλης ο Φαρμακοποιός. Καλός στα γράμματα από μικρός,φιλομαθής ,φιλόδοξος και υπάκουος …από μικρός.Γι αυτό και δεν τα λυπήθηκε τα τόσα χρήματα που ξόδεψε για να τον σπουδάσει έξω …βλέπετε εκείνα τα χρόνια ήταν καλύτερα να σπουδάσει κανείς στο εξωτερικό γι αυτό δεν νοιάστηκε με όλη του την καρδιά κάθε μήνα του έστελνα τα χρειαζούμενα.
Και δεν λάθεψε.Ο γιός του τέλειωσε τις σπουδές του στην φαρμακευτική και επέστρεψε στην πατρίδα με το πτυχίο στο χέρι.Χαρά,δάκρυα ευτυχίας και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κύριο. Αυτό το ευχαριστώ ήταν αλλιώτικο,κάθε μέρα έστρεφε τα μάτια του έστω και για λίγες στιγμές στην εικόνα του αγκαθοστεφανωμένου Χριστού ,αυτή που 30 χρόνια τώρα έστεκε πάνω από τον πάγκο του μα τώρα το ένιωθε πιότερο από κάθε άλλη φορά αυτό το ευχαριστώ. Μπορούσε τώρα να αποσυρθεί ο κ.Μιχάλης και να περιμένει και άλλες χαρές ίσως και κανένα εγγονάκι.
Το φαρμακείο του αυτό που έφτιαξε με πολύ μόχθο και λαχτάρα για προσφορά στους συνανθρώπους του ,θα το αναλάμβανε πλέον ο γιός του.
-Μόνο μην ξεχάσεις τούτο παιδί μου,να νοιάζεσαι τον άλλον σαν τον εαυτό σου και τον φτωχό πάντα να τον διευκολύνεις.
-Εντάξει Πατέρα μόνο που θα κάνω κάποιες αλλαγές στο Φαρμακείο έχω κάποιες ιδέες να το κάνουμε πιο σύγχρονο.
-Ό,τι εσύ κρίνεις σωστό γιέ μου αυτό να κάνεις δικό σου είναι τώρα ,εσύ αποφασίζεις.
Έτσι και έγινε. Μια καινούρια φωτεινή επιγραφή παραγγέλθηκε, καινούρια ράφια,καινούριο γραφείο και μια αναπαυτική δερμάτινη πολυθρόνα για τις διανυκτερεύσεις.
Μια χαρούμενη αναστάτωση επικρατούσε στο Φαρμακείο.Πολύτιμος βοηθός του νέου της ιστορίας μας ,ο Ανέστης. Από μικρό παιδί τον είχε πάρει ο πατέρας του βοηθό στο φαρμακείο ..είχε μάθει καλά την δουλειά και πολλές φορές τον άφηνε στο πόδι του,αλλά και πόσο τον ξεκούραζε έχοντας αναλάβει όλες τις εξωτερικές δουλειές …αποθήκες ,ταμεία, φάρμακα σε ηλικιωμένους κατ΄οίκον ….πάντα χαμογελαστός και πρόθυμος …
-Ανέστη μόλις τελειώσεις με τα ράφια θέλω να κάνεις ακόμα μια δουλειά.Αυτήν την εικόνα του Χριστού σε παρακαλώ ξεκρέμασέ την και βάλε στην θέση της αυτόν εκεί τον πίνακα που έφερα από την Ρώμη.
Σάστισε ο βοηθός.
-Μα κύριε Δημήτρη αυτήν την εικόνα ο πατέρας σας την έχει εκεί 30 χρόνια …θα στενοχωρηθεί …
-Ο πατέρας δεν έχει πρόβλημα ..άλλωστε τον άκουσες ..είπε να κάνω ό,τι εγώ κρίνω σωστό, λοιπόν αυτά είναι ξεπερασμένα Ανέστη ..είπαμε θα το κάνουμε σύγχρονο τα φαρμακείο,αυτά ήταν για πρίν 30 χρόνια,αστεία θα λέμε ;;;τώρα ο κόσμος έχει προχωρήσει ..καλά εσύ που ζείς ;; δεν το βλέπεις πως αλλάξαμε:;;
Δεν είπε τίποτα ο βοηθός. Ανέβηκε στην σκάλα και με τρεμάμενα χέρια έκανε αυτό που πρόσταξε το νέο αφεντικό …
-Πού να την βάλω ;ψέλλισε …;.
-Βάλ την εκεί στο κάτω συρτάρι που δεν το χρησιμοποιούμε …
Έτσι και έγινε . Όλα λοιπόν άλλαξαν ..έγιναν μοντέρνα.
-Λοιπόν πατέρα πως σου φαίνεται ;Αγνώριστο δεν έγινε;
-Ναι γιέ μου είπε ευτυχισμένος ο πατέρας μπαίνοντας στο φαρμακείο και θέλησε πάλι να ευχαριστήσει Εκείνον για όλα ..όπως πάντα το συνήθιζε …Μα δεν τον βρήκε στην θέση του Ένα μελαγχολικό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του μα μόνο ο Ανέστης το κατάλαβε …Δεν μίλησε ..δεν είπε κουβέντα ..βρήκε μια καλή πρόφαση και έφυγε πικραμένος για το σπίτι ..εκεί τουλάχιστον το εικονοστάσι του θα του απάλυνε για λίγο τον πόνο …; Κύλησε ο καιρός ..Το φαρμακείο δούλευε καλά και η πελατεία είχε αυξηθεί αρκετά …Μόνο κάτι τον στενοχωρούσε τον Δημήτρη ..ο πατέρας του σπάνια ερχόταν ..όλο κάποια δικαιολογία έβρισκε και δεν ερχόταν ..
-Σε ζητούν οι παλιοί σου πελάτες πατέρα ..του έλεγε ο Δημήτρης προσπαθώντας να τον κάνει να έρχεται …
-Έχουν εσένα τώρα ..απαντούσε ο κυρ.Μιχάλης με εκείνο το γνωστό πικρό χαμόγελο που μόνο ο Ανέστης μπορούσε να καταλάβει το τί το γεννούσε …; ….
-Διανυκτέρευση σήμερα Ανέστη ..πήγαινε σπίτι σου θα μείνω εγώ …είπε ο Δημήτρης και κάθισε στην αναπαυτική του πολυθρόνα αφού πρώτα κλείδωσε την πόρτα …Έκλεισε για λίγο τα μάτια και προσπάθησε να ξεκουραστεί από τον φόρτο της ημέρας …Αποκοιμήθηκε και μόνο ένας παρατεταμένος χτύπος τον ξύπνησε κάπως απότομα.
Ήταν ένα μικρό κορίτσι ..δε θα ταν πάνω από 12 χρονών ..ήταν αναστατωμένη τα μάτια της κλαμένα και μιλούσε βιαστικά.
-Γρήγορα κύριε ..η μητέρα μου ..πρέπει να της φτιάξετε αυτό το φάρμακο …να η συνταγή …μόνο βιαστείτε …
-Ηρέμισε κορίτσι μου ..θα κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ .Να ορίστε …έτοιμο.
- Αφήνω τα χρήματα και τρέχω είπε το κορίτσι ….
-Τα ρέστα σου …μόλις που πρόλαβε να πεί ο Δημήτρης μα το κορίτσι είχε εξαφανιστεί … Τι ήταν κι αυτό …; σκέφτηκε κλειδώνοντας την πόρτα ..ευτυχώς που δεν ήταν ο Ανέστης …ήταν δύσκολη η συνταγή …Στην σκέψη αυτήν πάγωσε και σχεδόν τρέχοντας πήγε στο εργαστήριο …η αναπνοή του κόπηκε μόλις συνειδητοποίησε ..το λάθος του … Δεν είχε χρησιμοποιήσει το σωστό μπουκάλι …και είχε ρίξει …αλλοίμονο …;.δηλητήριο στο φάρμακο ..Βγήκε έξω φωνάζοντας …έτρεξε απεγνωσμένα μήπως και έβρισκε το κοριτσάκι …μα τίποτα ..
Ήταν καταδικασμένος ..πάνε τα όνειρά του για την ζωή το φαρμακείο ..τώρα μια εφιαλτική σκέψη κυριαρχούσε …φόνος εξ αμελείας …φυλακή …;απόγνωση …
-Χριστέ μου …είπε και ένιωσε μεγάλη έκπληξη σε αυτήν την φράση …Δεν θυμόταν ποτέ να την είχε ξαναξεστομίσει …;Θυμήθηκε τότε το …κάτω συρτάρι …
Σε λίγο αυτός ο ..σύγχρονος επιστήμων με τις φρέσκιες ιδέες και τα μεγαλεπίβολα σχέδια μιλούσε σε μια εικόνα ..
-Χριστέ μου ..κάνε ένα θαύμα σε παρακαλώ ..και εγώ θα σε πιστέψω …απόδειξέ μου ότι υπάρχεις …σε ικετεύω … Έμεινε εκεί να κοιτά Εκείνον και προσμένοντας …απάντηση .. Τρόμαξε όταν απότομα η πόρτα άνοιξε …ήταν πάλι το κοριτσάκι πιο αναστατωμένο από πρίν και κλαίγοντας ασταμάτητα τώρα …
-Τι …τι ..συνέβη ρώτησε τρέμοντας ο Δημήτρης ..το …το ….πήρε η Μητέρα σου το φάρμακο ;;; …
-Όχι κύριε …;δεν το πήρε …εκεί που έτρεχα να της το πάω ..σκόνταψα χωρία να καταλάβω το πώς και έπεσα ..το μπουκαλάκι μου έσπασε …και άλλα χρήματα δεν έχω …φτιάξτε μου ένα καινούριο και θα σας τα φέρω αύριο …σας το υπόσχομαι …
-Κορίτσι μου αν ήξερες τι ήταν αυτό που μου είπες …;.Δεν θέλω χρήματα ..περίμενε στο φτιάχνω αμέσως … και στρέφοντας το βλέμμα του σε Εκείνον είπε και αυτός νοερά για πρώτη φορά στην ζωή του ένα Eυχαριστώ στην αγαπημένη εικόνα του πατέρα του …
-Πατέρα σε περιμένω σήμερα σου έχω μια έκπληξη …;..δεν δέχομαι κουβέντα ..να πάρε και τον Ανέστη …
-Ναι κύριε Μιχάλη πρέπει να ρθείτε σήμερα …;.σας περιμένουμε …;.οπωσδήποτε πρέπει να ρθείτε …;.εγώ σας παρακαλώ ….. Πικρό χαμόγελο δεν ξαναζωγραφίστηκε στο πρόσωπο του πατέρα.. Πλέον δεν περνούσε μέρα χωρίς να περάσει από το Φαρμακείο . Και πάντα μπαίνοντας …;έλεγε το μεγάλο του ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ κοιτάζοντας με λαχτάρα πάνω από τον αγαπημένο του πάγκο …;..Ο γιός του είχε κάνει τόσες αλλαγές …;.μα άλλη μια τώρα τελευταία τον έκανε πιο ευτυχισμένο από ποτέ …;ένα μικρό καντηλάκι φώτιζε πλέον ακοίμητο το άκρως ταπεινό και αγκαθοστεφανωμένο πρόσωπο του Χριστού …;.Εκείνου που πάντα έχει το φάρμακο για όλες τις ψυχές …
*Ζήση σε ευχαριστώ
(Αληθινό συμβάν )
Ήταν πολύ περήφανος για τον μοναχογιό του ο κ. Μιχάλης ο Φαρμακοποιός. Καλός στα γράμματα από μικρός,φιλομαθής ,φιλόδοξος και υπάκουος …από μικρός.Γι αυτό και δεν τα λυπήθηκε τα τόσα χρήματα που ξόδεψε για να τον σπουδάσει έξω …βλέπετε εκείνα τα χρόνια ήταν καλύτερα να σπουδάσει κανείς στο εξωτερικό γι αυτό δεν νοιάστηκε με όλη του την καρδιά κάθε μήνα του έστελνα τα χρειαζούμενα.
Και δεν λάθεψε.Ο γιός του τέλειωσε τις σπουδές του στην φαρμακευτική και επέστρεψε στην πατρίδα με το πτυχίο στο χέρι.Χαρά,δάκρυα ευτυχίας και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κύριο. Αυτό το ευχαριστώ ήταν αλλιώτικο,κάθε μέρα έστρεφε τα μάτια του έστω και για λίγες στιγμές στην εικόνα του αγκαθοστεφανωμένου Χριστού ,αυτή που 30 χρόνια τώρα έστεκε πάνω από τον πάγκο του μα τώρα το ένιωθε πιότερο από κάθε άλλη φορά αυτό το ευχαριστώ. Μπορούσε τώρα να αποσυρθεί ο κ.Μιχάλης και να περιμένει και άλλες χαρές ίσως και κανένα εγγονάκι.
Το φαρμακείο του αυτό που έφτιαξε με πολύ μόχθο και λαχτάρα για προσφορά στους συνανθρώπους του ,θα το αναλάμβανε πλέον ο γιός του.
-Μόνο μην ξεχάσεις τούτο παιδί μου,να νοιάζεσαι τον άλλον σαν τον εαυτό σου και τον φτωχό πάντα να τον διευκολύνεις.
-Εντάξει Πατέρα μόνο που θα κάνω κάποιες αλλαγές στο Φαρμακείο έχω κάποιες ιδέες να το κάνουμε πιο σύγχρονο.
-Ό,τι εσύ κρίνεις σωστό γιέ μου αυτό να κάνεις δικό σου είναι τώρα ,εσύ αποφασίζεις.
Έτσι και έγινε. Μια καινούρια φωτεινή επιγραφή παραγγέλθηκε, καινούρια ράφια,καινούριο γραφείο και μια αναπαυτική δερμάτινη πολυθρόνα για τις διανυκτερεύσεις.
Μια χαρούμενη αναστάτωση επικρατούσε στο Φαρμακείο.Πολύτιμος βοηθός του νέου της ιστορίας μας ,ο Ανέστης. Από μικρό παιδί τον είχε πάρει ο πατέρας του βοηθό στο φαρμακείο ..είχε μάθει καλά την δουλειά και πολλές φορές τον άφηνε στο πόδι του,αλλά και πόσο τον ξεκούραζε έχοντας αναλάβει όλες τις εξωτερικές δουλειές …αποθήκες ,ταμεία, φάρμακα σε ηλικιωμένους κατ΄οίκον ….πάντα χαμογελαστός και πρόθυμος …
-Ανέστη μόλις τελειώσεις με τα ράφια θέλω να κάνεις ακόμα μια δουλειά.Αυτήν την εικόνα του Χριστού σε παρακαλώ ξεκρέμασέ την και βάλε στην θέση της αυτόν εκεί τον πίνακα που έφερα από την Ρώμη.
Σάστισε ο βοηθός.
-Μα κύριε Δημήτρη αυτήν την εικόνα ο πατέρας σας την έχει εκεί 30 χρόνια …θα στενοχωρηθεί …
-Ο πατέρας δεν έχει πρόβλημα ..άλλωστε τον άκουσες ..είπε να κάνω ό,τι εγώ κρίνω σωστό, λοιπόν αυτά είναι ξεπερασμένα Ανέστη ..είπαμε θα το κάνουμε σύγχρονο τα φαρμακείο,αυτά ήταν για πρίν 30 χρόνια,αστεία θα λέμε ;;;τώρα ο κόσμος έχει προχωρήσει ..καλά εσύ που ζείς ;; δεν το βλέπεις πως αλλάξαμε:;;
Δεν είπε τίποτα ο βοηθός. Ανέβηκε στην σκάλα και με τρεμάμενα χέρια έκανε αυτό που πρόσταξε το νέο αφεντικό …
-Πού να την βάλω ;ψέλλισε …;.
-Βάλ την εκεί στο κάτω συρτάρι που δεν το χρησιμοποιούμε …
Έτσι και έγινε . Όλα λοιπόν άλλαξαν ..έγιναν μοντέρνα.
-Λοιπόν πατέρα πως σου φαίνεται ;Αγνώριστο δεν έγινε;
-Ναι γιέ μου είπε ευτυχισμένος ο πατέρας μπαίνοντας στο φαρμακείο και θέλησε πάλι να ευχαριστήσει Εκείνον για όλα ..όπως πάντα το συνήθιζε …Μα δεν τον βρήκε στην θέση του Ένα μελαγχολικό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του μα μόνο ο Ανέστης το κατάλαβε …Δεν μίλησε ..δεν είπε κουβέντα ..βρήκε μια καλή πρόφαση και έφυγε πικραμένος για το σπίτι ..εκεί τουλάχιστον το εικονοστάσι του θα του απάλυνε για λίγο τον πόνο …; Κύλησε ο καιρός ..Το φαρμακείο δούλευε καλά και η πελατεία είχε αυξηθεί αρκετά …Μόνο κάτι τον στενοχωρούσε τον Δημήτρη ..ο πατέρας του σπάνια ερχόταν ..όλο κάποια δικαιολογία έβρισκε και δεν ερχόταν ..
-Σε ζητούν οι παλιοί σου πελάτες πατέρα ..του έλεγε ο Δημήτρης προσπαθώντας να τον κάνει να έρχεται …
-Έχουν εσένα τώρα ..απαντούσε ο κυρ.Μιχάλης με εκείνο το γνωστό πικρό χαμόγελο που μόνο ο Ανέστης μπορούσε να καταλάβει το τί το γεννούσε …; ….
-Διανυκτέρευση σήμερα Ανέστη ..πήγαινε σπίτι σου θα μείνω εγώ …είπε ο Δημήτρης και κάθισε στην αναπαυτική του πολυθρόνα αφού πρώτα κλείδωσε την πόρτα …Έκλεισε για λίγο τα μάτια και προσπάθησε να ξεκουραστεί από τον φόρτο της ημέρας …Αποκοιμήθηκε και μόνο ένας παρατεταμένος χτύπος τον ξύπνησε κάπως απότομα.
Ήταν ένα μικρό κορίτσι ..δε θα ταν πάνω από 12 χρονών ..ήταν αναστατωμένη τα μάτια της κλαμένα και μιλούσε βιαστικά.
-Γρήγορα κύριε ..η μητέρα μου ..πρέπει να της φτιάξετε αυτό το φάρμακο …να η συνταγή …μόνο βιαστείτε …
-Ηρέμισε κορίτσι μου ..θα κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ .Να ορίστε …έτοιμο.
- Αφήνω τα χρήματα και τρέχω είπε το κορίτσι ….
-Τα ρέστα σου …μόλις που πρόλαβε να πεί ο Δημήτρης μα το κορίτσι είχε εξαφανιστεί … Τι ήταν κι αυτό …; σκέφτηκε κλειδώνοντας την πόρτα ..ευτυχώς που δεν ήταν ο Ανέστης …ήταν δύσκολη η συνταγή …Στην σκέψη αυτήν πάγωσε και σχεδόν τρέχοντας πήγε στο εργαστήριο …η αναπνοή του κόπηκε μόλις συνειδητοποίησε ..το λάθος του … Δεν είχε χρησιμοποιήσει το σωστό μπουκάλι …και είχε ρίξει …αλλοίμονο …;.δηλητήριο στο φάρμακο ..Βγήκε έξω φωνάζοντας …έτρεξε απεγνωσμένα μήπως και έβρισκε το κοριτσάκι …μα τίποτα ..
Ήταν καταδικασμένος ..πάνε τα όνειρά του για την ζωή το φαρμακείο ..τώρα μια εφιαλτική σκέψη κυριαρχούσε …φόνος εξ αμελείας …φυλακή …;απόγνωση …
-Χριστέ μου …είπε και ένιωσε μεγάλη έκπληξη σε αυτήν την φράση …Δεν θυμόταν ποτέ να την είχε ξαναξεστομίσει …;Θυμήθηκε τότε το …κάτω συρτάρι …
Σε λίγο αυτός ο ..σύγχρονος επιστήμων με τις φρέσκιες ιδέες και τα μεγαλεπίβολα σχέδια μιλούσε σε μια εικόνα ..
-Χριστέ μου ..κάνε ένα θαύμα σε παρακαλώ ..και εγώ θα σε πιστέψω …απόδειξέ μου ότι υπάρχεις …σε ικετεύω … Έμεινε εκεί να κοιτά Εκείνον και προσμένοντας …απάντηση .. Τρόμαξε όταν απότομα η πόρτα άνοιξε …ήταν πάλι το κοριτσάκι πιο αναστατωμένο από πρίν και κλαίγοντας ασταμάτητα τώρα …
-Τι …τι ..συνέβη ρώτησε τρέμοντας ο Δημήτρης ..το …το ….πήρε η Μητέρα σου το φάρμακο ;;; …
-Όχι κύριε …;δεν το πήρε …εκεί που έτρεχα να της το πάω ..σκόνταψα χωρία να καταλάβω το πώς και έπεσα ..το μπουκαλάκι μου έσπασε …και άλλα χρήματα δεν έχω …φτιάξτε μου ένα καινούριο και θα σας τα φέρω αύριο …σας το υπόσχομαι …
-Κορίτσι μου αν ήξερες τι ήταν αυτό που μου είπες …;.Δεν θέλω χρήματα ..περίμενε στο φτιάχνω αμέσως … και στρέφοντας το βλέμμα του σε Εκείνον είπε και αυτός νοερά για πρώτη φορά στην ζωή του ένα Eυχαριστώ στην αγαπημένη εικόνα του πατέρα του …
-Πατέρα σε περιμένω σήμερα σου έχω μια έκπληξη …;..δεν δέχομαι κουβέντα ..να πάρε και τον Ανέστη …
-Ναι κύριε Μιχάλη πρέπει να ρθείτε σήμερα …;.σας περιμένουμε …;.οπωσδήποτε πρέπει να ρθείτε …;.εγώ σας παρακαλώ ….. Πικρό χαμόγελο δεν ξαναζωγραφίστηκε στο πρόσωπο του πατέρα.. Πλέον δεν περνούσε μέρα χωρίς να περάσει από το Φαρμακείο . Και πάντα μπαίνοντας …;έλεγε το μεγάλο του ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ κοιτάζοντας με λαχτάρα πάνω από τον αγαπημένο του πάγκο …;..Ο γιός του είχε κάνει τόσες αλλαγές …;.μα άλλη μια τώρα τελευταία τον έκανε πιο ευτυχισμένο από ποτέ …;ένα μικρό καντηλάκι φώτιζε πλέον ακοίμητο το άκρως ταπεινό και αγκαθοστεφανωμένο πρόσωπο του Χριστού …;.Εκείνου που πάντα έχει το φάρμακο για όλες τις ψυχές …
Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2010
Η συχνότητα του Θεού
"Εάν θέλεις να "πιάσεις" τον Θεό, για να σε ακούσει, όταν προσευχηθείς,
γύρισε το κουμπί στη ταπείνωση, γιατί σ'αυτήν την συχνότητα εργάζεται ο Θεός"
Γέρων Παΐσιος
γύρισε το κουμπί στη ταπείνωση, γιατί σ'αυτήν την συχνότητα εργάζεται ο Θεός"
Γέρων Παΐσιος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)