Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

Ασκητής Μακάριος προς Καζαντζάκη- ξύπνα πριν….

Από το Βατοπαίδι :

Νίκος Καζαντάκης: Βαριά η ζωή σου, γέροντά μου• θέλω κι εγώ να σωθώ, δεν υπάρχει άλλος δρόμος;
— Πιο βολικός; έκαμε ο ασκητής και χαμογέλασε με συμπόνια.
— Πιο ανθρώπινος, γέροντά μου.
— Ένας μονάχα δρόμος.
— Πώς τον λέν;
— Ανήφορο• ν’ ανεβαίνεις ένα σκαλί• από το χορτασμό στην πείνα, από τον ξεδιψασμό στη δίψα, από τη χαρά στον πόνο• στην κορφή της πείνας, της δίψας, του πόνου κάθεται ο Θεός. Στην κορφή της καλοπέρασης κάθεται ο Διάβολος• διάλεξε.
— Είμαι ακόμα νέος• καλή ‘ναι η γής, έχω καιρό να διαλέξω.
Άπλωσε ο ασκητής τα πέντε, κόκαλα του χεριού του, άγγιξε το γόνατό μου, με σκούντηξε:
— Ξύπνα, παιδί μου, ξύπνα, πριν σε ξυπνήσει ο Χάρος.
Ανατρίχιασα.
Από την «Αναφορά στον Γκρέκο», εκδ. Ελένη Καζαντζάκη, 1964
Πηγή: Αγιορείτικο Βήμα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου